Bijzondere mensen

Fanzone

omhoog
6 fans

Afgelopen zaterdag werd onze Veteranen 1, zoals dat zo fraai heet, afgedroogd door Everstein. De oor wassing eindigde bij 3-7. Voor diegene die de oudjes een warm hart toedragen geen echte verrassing. De uitslagen spreken boekdelen, VE1 is ingedeeld in een klasse waar het niks te zoeken heeft en spartelt als hekkensluiter onderaan in de loodzware competitie. Maar daar gaat het deze keer niet over.

Een van de Everdingse doelpunten werd gescoord door een speler, die na zijn doelpunt door een van zijn teamgenoten werd gekwalificeerd als “iemand die eigenlijk in een G-team thuis hoort”. Een gehandicapten team dus. Het duurde tot halverwege deze week, dat deze opmerking volledig bij mij geland was. De Everdinger bedoelde het ongetwijfeld niet vervelend.

De veteranen van Everstein hebben een gehandicapte speler in hun midden, klaarblijkelijk al zeer lange tijd. De betreffende doelpuntenmaker was door de bank van Tricht al reeds in de eerste helft opgemerkt. Hij liep en rende, laat ik het omschrijven als enorm houterig. Voor zover ik weet, had niemand daar een misselijkmakende opmerking over gemaakt. Gelukkig. Het weerhield hem er niet van gewoon zijn stinkende, gewaardeerde best te doen voor zijn team.

Dit doelpunt bleek het eerste in zijn carrière bij dit veteranen team en het werd gevierd op een wijze als werd de Champions League gewonnen. Een hele bijzonder gebeurtenis. Niet veel later kreeg hij zelfs een soort van publiekswissel. Ik denk, dat het de meeste van ons ontging.

Wij zien ons zelf (een enkeling zal daar, soms terecht, op voorhand anders over denken) als mentaal en fysiek gezonde, normale spelers, zonder beperking. Gelet op onze gedragingen in en die van supporters buiten het veld kun je daar je vraagtekens bij zetten: bizarre overtredingen of pogingen daartoe, scheldkanonnades, gevloek en getier, respectloze omgangsvormen onder en naar elkaar. De meesten knipperen nog niet eens met de ogen als dit gebeurt. Ook niet op het niveau van de kelderklassen. Of juist daar, waar het werkelijk nergens over gaat. Dat gras dat doet wat met ons.

Ondergetekende is zeker niet roomser dan de paus in deze, en mocht twee weken geleden getuige zijn van een wedstrijdje met ons 4e elftal uit tegen Haaften 3. Man, man, man. Hoe simpel zet men zichzelf als eencellig organisme buitenspel. Wij kwalificeren ons eenvoudig als zijnde normaal, zonder beperkingen. En wij organiseren dan voor sporters, voetballers met een beperking, in welk opzicht dan ook, een G-team in een G-competitie. Vreemd. Heel vreemd.